"Doctor aboard?"

Een verhaal, en zeker zo- een voor mij belangrijke als afgelopen editie (Thanksgiving- editie),  moet een kop, maar ook een staart hebben. 

Zoals wel vaker gebruikelijk in mijn blogs loopt de voltooiing van de staart bij mij altijd enige vertraging op. Na de landing op Schiphol twee december j.l. volgde een periode van "in-haal". Inhalen in de tijd, oftewel de jetlag die mij deze keer wat tegen viel; inhalen in het werk. Drie December weer werken natuurlijk en op de koop toe 's avonds nog dienst (mijn laatste!). Vier december Frank jarig (-hartstikke gezellig-) Vrijdag weer werken etc. En zo stoom je maar door.

Vandaag een heerlijke dag. Prachtig weer en op bezoek bij neef Thomas in Amsterdam. Hij heeft sinds september 2024 een spik- splinternieuwe woonboot aan de Zeeburgerkade die ik nog niet eerder bewonderd had. Wát een heerlijke plek is dát! Ruim, licht, modern, strak, maar toch erg gezellig met een ideale ligging oost-west en een "uit de wind-in-de-zon-" buitenterras op het zuiden. Een bák licht in die boot joh, echt heerlijk. Met Thomas zijn er altijd mooie gesprekken. Zo ook vandaag. Het gaf mij de inspiratie om, net voor de wisseling -van het jaar- wacht, de reislogger over "Thanksgiving day 2025" af te sluiten.

Het ging dit keer immers om "Family" en "Extended Family". Als jonge wees vanaf mijn 23- ste (met gelukkig nog twee broers boven mij) heb ik altijd een soort van "honger" naar familie gehad. Het ondergedompeld zijn in de "Amerika- tak" van de van Wisse(n)s  en aanverwanten voelde als een warm bad. Heerlijk om de dagen in Austin bij Corrie en gezin thuis  en bij Celia thuis in San Antonio te mogen doorbrengen. Met als kers op de taart de gathering of the clans tijdens het Thank giving weekend bij Francis en Mariana in huis in San Antonio.

De terugvlucht vanaf Austin naar huis op 1 december j.l. was op zich een voorspoedige. Rechtstreeks. Een plaats net achter de eerste klas (dus met veel beenruimte) gaf het vooruitzicht op enige (nacht)rust. Na het avondeten, met een rood wijntje,  had ik mijn nekkussen in situ gebracht, mijn blauwe dekentje over mij heen getrokken; een slaappil genomen. En, toen dat weinig slaap opleverde, vooruit-met-de-geit, nog maar eentje, kon ik eindelijk wegdommelen.

Om een uur of 5 in de morgen werd ik via mijn "oortjes" gewekt door de purser of piloot: "Is there a doctor aboard?" Nee, hé, heb je eindelijk rust, krijg je een soort "dienst-alarm". Komt altijd ongelegen, zeker zo vroeg in de morgen als je cortisolspiegel zich op gevaarlijk laag niveau bevindt. Maar enfin, je kan als dokter natuurlijk niet doen alsof je neus bloedt dus ik strompelde het gangpad af om mij te melden. Aangekomen op de plek des onheils zag ik een jonge dame (pluis-signaal) rechtop (pluis-signaal) met een goed kleur (pluis- signaal) met reeds een duidelijke purser en een duidelijke collega dokter (pluis-signaal) die mij verzekerden dat ik weer terug naar mijn stoel kon gaan.

Toch wel enigszins getriggerd en, wie weet, ga ik als pensionada na '27 wel veel vliegen, heb ik mij voor de training "Doctor on Board" van KLM Health Services van eind januari 2026 ingeschreven. Peter Nijhof, here I come!

Lieve Mensen, het was mij weer een aangenaam genoegen; dank voor jullie meereizen. Tot een andere keer!