Elke dag leer je iets nieuws; dag 6

Gisteren helemaal niet aan bloggen toegekomen. Moe en rozig van de hele dag was ik 's avonds nog nét in staat om een aflevering van "Demon Slayer" (de hernieuwde hype sinds "Japan") te volgen alvorens het slaapvertrek te betreden en het kussen aan te raken. Tegenwoordig lig ik zonder lakens; gepositioneerd onder ons luik, toegangsweg tot frisse lucht. Ik kon wat sterren ontwaren via het luik. 

Het was gisteren een super-dag. Hoogtepunt was het  voor anker liggen in één van de prachtige baaien in Meganisi.  Dat klinkt makkelijker dan het is. Zo van húp, anker uit, liggen, kláár. Ten eerst moet je voor een goede ankerpositie al zo'n 20 meter vóór de beoogde ligplaats je anker al uitrollen. Het anker zit  aan een lange ketting 40 meter lang.  Gisteren rolden we 30 meter ankerketting  uit. Vervolgens moet je, als je "beet" hebt (een anker moet in de bodem "grijpen") zo'n 20 meter achteruit varen naar de kant. Alle walkanten zijn heel steil dus je kan ver naar de walkant doorvaren voor je vast komt te liggen met je kiel. (De kiel steekt zo'n anderhalve meter onder de romp uit. Dus je moet minstens in twee meter diep water liggen. )

Daarna komt iets anders waar je een beetje handigheid voor moet hebben, of het al keren eerder gedaan hebben. Je moet de achtersteven tegen het "gieren"(op de wind) vastleggen met lange "mooring" lijnen (landvasten) aan de walkant. Die landvasten moeten lang zijn, ook weer zo'n 30 meter lang. Veelal gebruik je bomen om aan vast te leggen. Terwijl Paul de ankerplaats bediende, Frank het stuurwiel, Nathan met een landvast naar de wal zwom , kon ik alleen maar doen wat een moeder dan doet: ademloos en vol bewondering en trots toekijken. 

Het klusje vergde wel een uurtje of wat, want voor je alles stevig en netjes vast hebt ben je wel even bezig. Het resultaat mocht er zijn; we lagen als een "huis", keurig aan 3 lijnen gespannen. Dinghy uit, zwemtrap uit en daarna veel water plezier. 

's Avonds voor het eerst aan boord gekookt. We hadden in de ochtend in de plaatselijke buurtsuper van Sportachorion courgettes, paprika, tomaten/basiliek pulpa en een blikje sardines bemachtigd. De pasta was al in "huis". Het kookproces was een warme aangelegenheid; het zweet liep tappelings langs mijn rug. Maar dan heb je ook wat. Aan dek gegeten, waarbij wij middels handdoeken, vastgeknijperd aan de bimini, voor extra schaduw hadden gezorgd. Het pastagerecht vulde onze elektrolyten rap aan. Veel koud water en áltijd een ijskoude corona zorgen voor een goed milieu interieure.

Een herinnering aan een vakantie in Zuid-Frankrijk met de familie Kusters et al. drong zich op toen de krekels in de bomen hun spel gingen spelen. Het klinkt alsof duizenden violisten allemaal continu één en dezelfde noot vasthouden.

Over het spiegelgladde water klinkt hun concert verrassend helder, terwijl de boot zachtjes op de ankerlijn ademt.