The gathering of the Clans

Vroeger las ik graag de boeken van Maeve Binchy. Het was een Ierse schrijfster die niet alleen romans schreef maar ook toneelstukken, korte verhalen en columns. Ze schreef over het leven in dorpjes en stadjes op het Ierse platteland. Het ging vaak over families. Eén ervan is mij vooral bijgebleven: Silver Wedding uit 1988. Het handelt over de aanloop van het 25 jarig huwelijksfeest van een echtpaar. Het moet een geweldig feest worden waaraan iedereen een steentje bijdraagt. Er komen gasten  van diverse pluimage. Elk hoofdstuk focust op het persoonlijke verhaal van een karakterpersoon. Zo leer je alle hoofdpersonen één voor één kennen. 

Het Thanksgiving weekend wat vandaag begonnen is had een vergelijkbare aanloop voor mij. Steeds maakten Frank en ik (weer) kennis met nieuwe familieleden. Voor Frank was het veelal een herkenning. Immers, op zijn road trip in 2016 had hij met de meeste familie leden al kennisgemaakt. Alleen met de jonge kinderen, Ave, Harrison en Margaret van respectievelijk 7, 8 en 5 jaar nog niet. Ik kende ook een aantal partners en kinderen nog niet.

In het eerste weekend, zaterdag, zondag en maandag, waren wij te gast bij Corrie en Roisel. Daar leerden wij ook hun slimme en wijze, lieve dochtertje Ave kennen. Maandag kwam onvermoeibare Celia ons ophalen om naar San Antonio te gaan. Zij is net Speedy Gonzales, ("de snelste muis van héél Mexico"); Speedy Gonzales beroemdste gezegde is "Andale! ;Andale!; Arriba!; Arriba!" ("Opschieten! Opschieten!"). Wat houd ik van die vrouw.

Woensdag gingen we Will jr op San Antonio Airport ophalen. Hij kwam van Maryland. Hij is de oudste zoon van Will sr. Hij lijkt wat mij betreft erg op zijn vader; alleen doet en spreekt hij in een hogere versnelling dan Oom Will (of Opi zoals hij hier door zijn kleinkinderen wordt genoemd). Wij wisten niet met welk vliegnummer hij zou komen. Wel welke tijd, nl 11.30u. Celia aan het stuur racete zeven rondes rondom "Arrivals" voor dat Will, een half uur te laat bij Arrivals A naar buiten kwam.

Bij de IHOP, waar we, dankzij Google Maps na vele lussen en omwegen eindelijk de door Frank felbegeerde pannenkoeken konden scoren, ontmoetten wij Renee en Steve uit Alexandria. Het was een feest om Renee weer te zien en spreken en haar nieuwe man Steve te ontmoeten. Buitengewoon aardige man weer. Diezelfde middag toog Celia weer onverschrokken naar het vliegveld om Jake, de middelste zoon van Laura en Dare vanuit Florida op te halen.

Eddie en Mary met dochter Maya en zoon Liam voegden zich woensdagavond bij Celia thuis. Zij komen uit Austin (denk ik, maar ik ga het morgen navragen).

En vanmiddag hebben wij de rest van de familie gezien in huize Francis en Mariana van Wisse, op de ranch hier in San Antonio. Een aantal ontbrekende leden, zoals Katya, Gabriel, Erin, Karen en Luka waren er even bij via facetime.

Maar daarover morgen meer. Ik houd op; anders moet Ik stokjes onder mijn oogleden plaatsen. Ik hoop op een goede nachtrust. De jetlag is nog lang niet over. Welterusten aan deze zijde van de grote plas en goedemorgen aan de andere zijde!