"Nothinging", the art of doing nothing

Arras, Atrecht, het stadje waar je altijd langsrijdt als je in Frankrijk naar het zuiden afreist. Leiden-Rotterdam-Antwerpen-Gent-Lille-Arras-Parijs enz.

Eerst maar even over Arras, dan hebben we dat maar gehad:

Arras [uitspraak: aʁɑːs] (Nederlands, in historische context nog gebruikelijk: Atrecht[2]) is een stad in het noorden van Frankrijk, de hoofdplaats van het departement Pas-de-Calais. Arras is ook de historische hoofdstad van de oude provincie Artesië.

Op 1 januari 2022 telde Arras 42.621[1] inwoners, Arrageois genoemd. Daarmee is Arras de op een na grootste gemeente van de Pas-de-Calais, na Calais. De stedelijke gemeenschap Arras, die 46 gemeenten groepeert, telt zo'n 104.000 inwoners.

Geschiedenis

De stad wordt al in Caesars De Bello Gallico vermeld als Nemetocenna, de hoofdplaats van de Gallische stam der Atrebaten, die uiteindelijk ook hun naam aan Atrecht/Arras hebben gegeven. In de Romeinse tijd ontstond een welvarende stad met de naam Nemetacum. Latere benamingen van de stad werden Nemetacum Atrebatum en Atrebatae. Ze lag aan de heerweg die Lugdunum (Lyon) verbond met Gesoriacum (Boulogne-sur-Mer).

In de zesde eeuw werd de stad verwoest wat aanleiding gaf voor de verhuis van de bisschopszetel van het bisdom van Atrecht naar Kamerijk. In 1094 werd het bisdom Atrecht heropgericht als suffragaan bisdom van Kamerijk.

In de hoge middeleeuwen hoorde de stad enige tijd bij het Graafschap Vlaanderen en tegen de 16e eeuw was Atrecht haar gebruikelijke Nederlandstalige naam. Lodovico Guicciardini beweerde in 1566 zelfs dat Atrecht een periode de 'hoofdstad van het hele graafschap' was geweest: "...de oude palen van Vlaenderen aen de groote Zee / ende aen de watervloeden de Somme ende de Schelde gestrect / ende seven voornaemste steden begrepen hebben: te weten / Atrecht Hooftstadt des gantschen Graeffschaps / Ghent / Brugghe / Ipre / Sint Omer / Rijssel ende Doway. Maer namaels door houwelijck tusschen den Conincklijcken stam van Vrancrijck / ende de Graven van Vlaenderen / zijn veel steden tot instellinge des Graeffschaps van Artoys / gescheyden ende afghedeylt van Vlaenderen..."[3]

De onderaardse gangen van de stad geven een beeld van de ondergrondse geschiedenis van Arras. Vanaf de 10e eeuw werden "les bôves", de zogenaamde krijtgroeven, uitgegraven. Door de eeuwen heen hadden ze verschillende functies: kelder, silo, enz.[4]

In 1136 en 1189 vonden in Arras grote stadsbranden plaats.

Gedurende vele eeuwen was Arras een stad gelegen in het graafschap Vlaanderen op de grens tussen Frankrijk en de Lage Landen. In 1460 vond hier de Vauderie d'Arras plaats, een eerste heksenjacht in de Nederlanden.

Ook werden in de stad verschillende verdragen gesloten, vaak bekend onder de Nederlandse naam van de stad:

Vrede van Atrecht (1191) tussen Boudewijn de Moedige en Filips II van Frankrijk

geheim Verdrag van Atrecht (1414) tussen Hendrik V van Engeland en Jan zonder Vrees

Vrede van Atrecht (1414) tussen Jan zonder Vrees en Lodewijk van Guyenne

Vrede van Atrecht (1435) tussen Filips de Goede en Karel VII van Frankrijk

Vrede van Atrecht (1482) tussen Lodewijk XI van Frankrijk en Maximiliaan I

Gebruikmakend van de dood van Karel de Stoute in 1477, viel de Fr

anse koning Lodewijk XI Vlaanderen binnen en veroverde hij Arras. Toen de inwoners tegen hem in opstand kwamen, liet hij hen collectief deporteren en vervangen.[5] Vanaf mei 1479 werden in drie maanden tijd twaalfduizend mensen gerekruteerd om de stad te herbevolken. De naam werd veranderd in Franchise en er kwam een nieuw wapenschild, een nieuw stadszegel en nieuwe privileges. De operatie werd een fiasco. In antwoord op de verplichte quota hadden steden vaak bedelaars en gevangenen gestuurd. De nieuwe bewoners, afkomstig uit heel Frankrijk, verstonden elkaar niet en liepen massaal weg. In 1484 mochten de vroegere inwoners terugkeren en werd de naam Arras hersteld. Door de Vrede van Senlis keerde de stad in 1493 met de rest van Artesië terug naar de Nederlanden.

In 1579 werd in de stad de Unie van Atrecht gesloten, waarbij een aantal Waalse gewesten, dat zich in 1576 bij de Pacificatie van Gent had aangesloten, zich weer verzoende met de Spaanse stadhouder, Alexander Farnese, de hertog van Parma. In reactie hierop verenigden de noordelijke gewesten zich in hetzelfde jaar in de Unie van Utrecht. Arras behoorde sindsdien tot de Spaanse Nederlanden, totdat het in 1659 krachtens het verdrag van de Pyreneeën voorgoed in Franse handen kwam.

Tussen 1668 en 1672 bouwde Vauban een citadel in de stad. Omwille van haar slecht gekozen locatie werd ze La Belle Inutile (de mooie nutteloze) genoemd. De citadel is onderdeel van de Werelderfgoedlijst Vestingwerken van Vauban.

In de 19de eeuw werd Arras een belangrijk centrum voor het kweken en verwerken van suikerbieten.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog was Arras niet ver gelegen van het front, met in 1917 een Slag bij Arras, en werd daarom zwaar beschadigd tijdens de oorlog. Na de oorlog werd het stadje herbouwd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was er wederom een Slag bij Arras; vanaf juni 1940 werd de stad gedurende ruim vier jaar bezet door nazi-Duitsland.

Sint-Vedastus (Saint-Vaast) en de met hem verbonden Abdij van Sint-Vaast, was bisschop van Arras.

Arras was de geboorteplaats van Maximilien Robespierre (1758-1794), advocaat en Frans revolutionair, leider tijdens de Terreur.

Oké, oké, bovenstaande is copy-pasted vanuit Wikepedia, zie het maar als naslagwerk.

Hoe wij hier nu terecht komen? Wel, we zijn op  weg naar Sarlat-la-Caneda waar we dinsdag a.s. terecht hopen te komen. Om de weg een beetje in drieen te hakken heeft Paul dit leuke stadje gekozen als onze eerste pleisterplaats. Bijzonder relaxed vanuit het Leiderdorpse vanmiddag erheen gekart in het kleine witte koelkastje, de IQ van Paul. 

Een bijzonder leuk, " echt" Frans hotel in de binnenstad, "Hotel de l' Univers". Als Jezuitenschool begonnen twee honderd jaar geleden, erna een klein ziekenhuis geweest, en nu dus een "toeristenhotel".  Prima kamer, erg leuk restaurant met bijzonder aardige ober.

We vallen met onze neus in de boter, het blijkt de derde dag te zijn van het jaarlijkse muziekfestival in Arras, het Main square Festival. We kunnen het vanuit onze kamer volgen. Vanavond "De Keizerin", "Anaysa", "DJ Snake" , "Lanomali", "Mark Ambor", "Mika" etc etc.

Gisteren mijn laatste examen van de "AIM" gehad. (http://www.Aim-edu.nl). Man-vrouw, dat studeren is wel different cook op je oude dag, waarin de grijze cellen immers wat stoffig geworden zijn. De hippocampus is lang niet meer zo fris als- ie ooit geweest is. Dus dat leren kostte nogal wat bloed, zweet en tranen zo tussen de drukke laatste-loodjes-voor-de- vakantie op het werk door. 

Bijzonder interessante "kost" overigens waar ik nog lang plezier aan denk te blijven  beleven. Veel interessante lezingen gehad van wetenschappers van diverse pluimage. Eén van hen was Leo Pruimboom, een van de grondleggers van de KPNI (Klinische Psycho Neuro Immunologie).  Enkele van zijn vele “Take Home messages" was: "Zitten en vooral het ononderbroken zitten wat velen van ons dagen achteren uur na uur plegen te doen is dodelijker dan ondervoeding en roken. Hij pleit dan ook voor het overdag doen van "sitting breaks":  elk uur moet je  gedurende 2 minuten squats, jumping jacks en situps  doen om de cortex insularis niet te verwaarlozen.

Daarnaast pleit hij o.a. ook om gedurende de dag korte episodes van "nothinging" in te lassen:  NIKSEN.
Toen wij vanmiddag even de stad inwandelden kwamen we een koffiebar tegen met op het raam geschreven: NIKSEN, dutch noun, "Art of doing nothing".

Het motto voor deze vakantie.