Much ado about nothing

Héhé, wat heb ik het toch druk.....;) oftewel wat vliegt de tijd. Te druk gehad voor mijn favoriete bezigheid, het bloggen. Maar ik klaag niet hoor, het is hier heerlijk toeven. Ver weg van de daagse beslommeringen en de drukke tijd die achter mij ligt. Dit jaar had ik géén week vóór het examen AIM (de laatste van de twee jaar) vrij om mij er op voor te bereiden. Naast de drukte van de praktijk, zeker in-de-laatste-week-vóór de vakantie, dus tussen de bedrijven door leren. Soms een herhaling van een "blok" (wij krijgen de video's die opgenomen zijn tijdens de lesblokken) beluisteren onder het koken, soms een uittreksel lezen tijdens de formule 1 races (ik kijk vaak aan de start en de finish actief mee en "tussendoor" hoor ik aan de reacties van de heren of het bezienswaardig is om even van mijn blaadjes op te kijken). Of het resultaat voldoende is hoor ik a.s. vrijdag. Best spannend, want ik heb beslist weinig zin om het examen in augustus te moeten herkansen.

De sportlesjes op de sportschool op de donderdag/vrijdag en zondag hielpen wel enorm om mijn hoofd steeds leeg te krijgen. Ideale lessen wat mij betreft. Vooral de spinlessen (op muziek) zoals Kenneth die geeft. Gedurende een aantal weken zijn de muzieknummers die daarbij achtereenvolgens gedraaid worden Steeds hetzelfde. Je brein, je hart, je ademhaling, je spieren gaan erop anticiperen en communiceren en je bewegingen worden steeds coherenter (althans zo voelt het) Hierdoor ervaar je steeds een beetje vooruit te gaan in fitheid. Er zitten een aantal intervalmomenten tussen waarbij je dan helemaal door het lint kan gaan. Ook zit er altijd een instrumentaal nummer in waarbij je je aandachtigheid kan oefenen. Alleen luisteren naar de muziek (niet vocaal, want dan ga je weer meeluisteren). Soms kom je dan he-le-maal in de flow. Het lekkerst is het als het ritme van de muziek , het aantal beats per minuut, je trapbewegingen, je hartslag helemaal in sync met elkaar zijn. De meest ideale nummers hebben 120 bpm. "Paradise bij the Dashboard Light" bv  of nummers van Tina Turner. Als  een nummer versnelt tot 180 bpm kan je gedurende een x-aantal seconden een hartslag van180  en  trapbewegingen 60 per minuut halen. 60-120-180 dus.  High Intensity Training (HIT) voor een goede hart-long conditie. Waarschijnlijk heeft Erik Scherder dat allemaal eens uitgeplozen. Anders voel ik een nieuwe studie opborrelen.

Vanmorgen iets helemaal anders. Celine, die sinds een jaar ook yoga docente is, gaf een heel fijne "restorative" yogales op de grasvelden achter het gebouw. Eerst voor Yvette en mij, later nog een uur voor Rick en Jade.  Alle kreukels in je spieren en ligamenten worden weer een beetje gladgestreken. In ieder geval is de lage rugpijn die ik soms heb; op moment van schrijven helemaal verdwenen. Verder stond de ochtend ineens in het teken van een woeste zoekactie: Juist op het moment dat Paul bijna geheel was opgetuigd om Nathan op de fiets te gaan ontmoeten...was hij zijn handschoenen kwijt.... En zonder fietshandschoenen moet je niet willen wielrennen. Ik kan je verzekeren dat je in dit huis tussen alle prullaria en andere ditjes en datjes, gemakkelijk iets kwijt kan raken. Op een gegeven moment was "heel het huis" aan het zoeken; elk kussen, elk voorwerp, elk kledingstuk werd door iedereen minstens drie keer opgetild om er onder te kijken.

Uiteindelijk vond Yvette ze in de wasmachine....much ado about nothing dus.

Heerlijk "nothinging" hier.