Dansen in Ansen

Ansen is een dorpje ten zuidwesten van het Nationaal Park Dwingelderveld. Het behoort tot de gemeente “de Wolden” Het dorp telt 296 inwoners. Ansen kent een lange historie. Al in de 10e eeuw moet er een boerderij hebben gestaan. Ansen is een echt esdorp, boerderijen bijeen op de brink en daarbuiten de gezamenlijke akkers op de essen en de laaggelegen groenlanden. Vroeger gebruikte men de esgronden voor de landbouw, deze liggen op zandgronden hoger in het landschap. De groenlanden aan de beek waren bestemd voor hooi- en weiland voor het vee. De brink is een soort grasplein met vaak oude bomen waar vroeger het vee verzameld werd voordat het naar de groenlanden ging. De brink in Ansen is in de loop van de eeuwen bebouwd geraakt. Buiten Ansen ligt naast de es ook nog het ontginningsbos, de Anserdennen, dat weer grenst aan het Nationaal Park Dwingelderveld.

Een esdorp, brinkdorp of enkdorp is een van de dorpsvormen aan de rand van de zandgronden in Nederland, over het algemeen ontstaan in de hoge middeleeuwen.

Esdorpen zijn te vinden in grote delen van Nederland bij de overgang van droge zandgronden en natte weidegebieden: zoals in Drenthe.

Aldus gevonden op pagina's zoals "Mooi Ansen".

OP het moment dat dit ik dit aan het typen ben is de avond gevallen; het landschap om ons heen verstild. De stilte is bijna absoluut. Ik hoor slechts de aanslagen op mijn laptop. Geen geluiden van een weg, geen wind, geen burengerucht. Zelfs niet het gehuil van een wolf. En dat terwijl er om ons dorp, in Dwingelderveld en vlakbij Ruinen we op vier punten omgeven zouden moeten zijn met roedels van wolven.

Paul wilde graag naar Drenthe in de herfstvakantie, de provincie waar hij als opgroeiend kind zo vaak in vakanties te vinden was, de provincie waar zijn ouders een huisje hadden in het mooie Diever. Toen wij vandaag na ruim twee uur rijden aankwamen in dit dorpje, Ansen, zei Paul bij het uitstappen uit de auto dat de grond aanvoelt zoals hij dat kende uit zijn jeugd. Zachte grond, "es- grond", dus. 

De precieze plek in Drenthe gekozen naar het huisje: grote ramen aan de westkant waardoor het licht rondom je heen je overvloedig bereikt. Een ruim "tinyhuis-achtig" huis maar dan wel eentje waar twee gezinnen met kindertjes zouden kunnen verblijven. Vanmiddag de fiets gepakt naar Ruinen, langs akkers zoals Ot en Sien ze gekend hebben. Wat een rust. Geen (tegen) wind. Pikkedonker aan het worden.

Voordat wij ons nu in een onontkoombare winterslaap gaan hullen ga ik maar de dis op ons kookeiland (ook in een tiny house kan je kookeilanden hebben) klaar maken. Het wordt snert, met roggebrood en katenspek. gekocht in de boerderijwinkel in Ruinen (“het Vershuus”). Alles bio, heerlijk.

Ik vermoed dat er vanavond in alle stilte gedanst gaat worden.