5. Revalideren = Dagtaak

Gisteren heb ik “Doktersknietje 2” weer doorgelezen. Ik heb hem als hardcover boek laten maken. Dus ik kon hem zo uit de kast halen. Het is voor mij als een dagboek. Als ik een “column” van mij lees, komt die dag weer helemaal tot leven voor mij. Ik ruik weer de mimosa gekregen van Antje, ik hoor weer de stemmen van de mensen, ik voel ook weer de pijn van die dag. Alles imaginair natuurlijk.

Ik ben heel visueel ingesteld. Om wat te onthouden moet ik het altijd opschrijven. Daarom heb ik ook, alhoewel ik er zeven jaar heb gewoond, nooit Arabisch geleerd. Ik kende het Arabische alfabet niet. Alleen herinner ik mij hoe “Al Salaam Aleikum” السلام عليكم (toch, Anthonie?) gespeld is. “De vrede zij met U”. Mijn broer Anthonie had het op laten schrijven door  Tahir, onze huishouder uit Yemen, die twee jaar bij ons gewoond heeft begin 70-er jaren. Daarna in multiplex met de figuurzaag uitgezaagd en bij ons boven de bar in ons huis in Voorschoten opgehangen.

Enfin, in Doktersknietje 2 veel herkenning. Ook toen was ik “een en al gewricht”; was de hele dag bezig met oefenen, die vermaledijde extensie in de knie onder de knie krijgen, het normale lopen weer oppakken. Pas na 12 weken was ik weer volledig aan het werk. Met de heup verwacht ik niet zo lang “bezig” te zijn. Het gaat allemaal makkelijker en vlotter dan na een totale knieprothese, bij mij via “ de anterieure”-voorste- benadering, dus ook prettiger.

Maar het is zeker geen “piece of cake” zoals mijn schoonzus Wilma ook al zei. Het s gewoon een prachtige, maar forse ingreep en de mooie nieuwe heup verdient het ook om goed voor gezorgd en lang goed gehouden te worden. Mijn schoonvader, die een groot loyalteitsgevoel had naar het thuisfront, heeft na zijn revisie heupoperatie nooit genoeg gerevalideerd en dien ten gevolge nooit goed, rechtop etc kunnen lopen.

Dus, de revalidatie serieus nemen. Gelukkig heb ik een arbeidsongeschiktheidsverzekering, die na 4 weken (anders is zo’n verzekering helemaal niet te betalen) uitkeert opdat je je geen zorgen hoeft te maken om waarnemers voor bv acht weken of als het tegenzit, langer, in te huren.

En heb ik een uiterst loyale collega in Machteld, zonder wie dit gewrichtsvervangings avontuur niet zo relaief zorgeloos zou kunnen plaatsvinden.

De contactpersoon van de AO verzekering bij de knieën (twee keer dezelfde, ook uniek!) was destijds een arbo- arts. Die begreep precies wat een knieprothese revalidatie voor een huisarts/praktijkhouder inhoudt en wist ook dat ik niet langer dan nodig wilde revalideren. Met de contactpersoon van de huidige AO verzekering is het wat moeizamer. Zij is consultant en re-integratie adviseur zonder medische achtergrond en werkt nog geen half jaar voor deze maatschappij. Zij heeft weinig idee van wat een heupvervangingstraject voor een huisarts inhoudt.

“Waar ervaart u dan precies uw beperkingen in? En wat is het gevolg hiervan? Welke beweging doet er dan pijn?” Dat alles over de telefoon natuurlijk, maar wel met een prettige, Vlaamse tongval.

Revalideren is een dagtaak, mevrouw!