16. 🎵"Fly me to the moon...."🎶

Neen, naar de maan zijn wij (Paul, Nathan en ik) zaterdagochtend 7 mei niet geweest. Wel hebben we de Deltawerken "van boven" vanuit een Cessna 182 gezien. Het was een verrassing van Paul. Nu ben ik stiekem gek op vliegen. Komt waarschijnlijk vanuit mijn jeugd. Als kleine pup ben ik vanuit Nieuw Guinea een keer de wereld doorgehopt in een DC3; later, toen wij in Jeddah woonden vlogen we meer met DC8/DC9/VC10/Boeings. Dat was altijd zo speciaal. Vroeg op (leuk, want anders dan anders). Ochtenden kunnen zo mooi en zacht zijn, zelfs in  de woestijn in Saoedie Arabie, als je maar vroeg genoeg op bent. Later als student was ik een jaar lid van de "Leidse Studenten Aeronauten". Wij vlogen daar met een Rhonlerche uit 1948 vanaf Valkenburg, ook een keer vanaf de Kennemerduinen en vanaf Terlet. In Terlet in een modernere zweefvliegtuig gezeten, een voorloper van de ASK-21. 

De afgelopen twee jaar niet gevlogen ("want": Corona);  was ik toch een tikkie nerveus. Ook wel spannend of het door kon gaan. Er was namelijk in die ochtend wat laaghangende bevolking en regen voorspeld. Maar allemaal niet nodig; het vliegtuigje was degelijk in elkaar geschroefd, net volgetankt en het weer had goed uitgepakt: lekker helder en rustig. Onze piloot; "Dennis" gaf helemaal vertrouwen. Een aardige jonge man, leeftijd rond die van Frank. Beetje Frank-type ook. Hij had net zijn groot- vliegbrevet voor een Boeing 777 via de KLM Flight Acadamy binnen en was ook,  "want": Corona,  nog niet als piloot bij de KLM werkzaam. In afwachting daarvan krijgt hij brood op de plank door toeristische rondvluchten via  "Cessair" te maken.  De vliegbasis was in Arnemuiden, dus dat was gerieflijk nabij.

Ik mocht voorin, naast Dennis en dat was maar goed ook, want ik kon maar nauwelijks boven de neus van het vliegtuig uitkijken. Het er ingaan was nog wel een beetje een dingetje; met rechter been op steuntje en dan met geopereerde been en mezelf erachteraan erin kieperen. Maar we hadden alle tijd. Dat was wat anders toen ik mijzelf met Koningsdag 2015 en een nog geen twee weken oude kunstknie in een piepklein helicoptertje heb moeteni proppen voor een rondvluchtje boven Leiderdorp van 4 minuten. Eruit ging weer erg makkelijk. Je bent ook dicht bij de grond.

Koptelefoon op, microfoon voor je lippen, zodat je met elkaar kan blijven praten en ook de boordradio kan horen. Je stijgt op over de airstrip van (glad) gras; heel korte runway en hop daar gingen we. Heerlijk turbulentieloos gevlogen, want het was vroeg in de ochtend en rustig weer. Erg leuk, Zeelandbrug, Stormvloedkering, Neeltje Jans. Prachtig zag je de zandbanken op de Oosterschelde. Rondje "Deltawerken" in een half uur. Goed zicht op Veere, Middelburg, Vlissingen en natuurlijk Arnemuiden. 

De rest van het weekend was ook fijn. Zaterdagmiddag kwam ook Frank aan en in de avond hebben onze Belgische vrienden Luc en Silvia bij ons gegeten. Zondag, Moederdaggevoel , kan ook wat mij betreft in een lijstje met een gouden randje. We mochten tot 18u in het appartement verblijven. En dat was geen straf want het was heerlijk weer en in het jachthaventje ernaast was het een gezellig in- en uitvaren van bootjes. Gek eigenlijk dat een uitzicht op water en boten zoveel leuker is dan een uitzicht op asfalt en auto's. Zal ook wel met aangename herinneringen te maken hebben. Na leegruimen appartement en inpakken auto's  even met zijn vieren bij het onder het appartement gelegen Restaurant Oranjeplaat gegeten. Een zeer geslaagde kleine week in Zeeland. Voelt als veel langer dan dát en het was weldadig voor  de nieuwe heup.

Ben benieuwd wat de orthopaed er zo meteen van gaat zeggen.