13. Overleven is herinneren

Theaterstichting HeteBliksemKouweDrukte voerde 29, 30 april en 1 mei het toneelstuk “Overleven is herinneren” in de Goudse Schouwburg op.

Zondag 1 mei, een matinee, ging ik samen met Els naar deze voorstelling. Els kwam mij ophalen. Trouw als altijd. Onderweg naar Gouda bleek maar weer eens hoe alert en snel ze nog steeds reageren kan toen een ietwat suicidale zwaan op de N11 neerstreek en gedecideerd doch incoherent op de auto kwam afzwalken. In een mum had Els de omgeving gewaarschuwd middels knipperlichten en kon de zwaan ontweken worden.

Aldus wakkergeschud vervolgden wij onze weg om, precies om 14u, zoals geraamd, het allerlaatste parkeerplekje bij de  Goudsche Schouwburg te kunnen bemachtigen. Dit laatste was niet geraamd, maar puur een gelukstreffer.

De zon scheen uitbundig op de zich verzamelende zilveren haren van de schouwburgbezoekers voor de schouwburg. Elke keer als ik daar kom schijnt de zon. Nu kom ik er niet zo vaak. Eigenlijk is dat meestal als één van mijn Goudse familieleden er optreedt.

Het theaterstuk is een bewerking vanuit persoonlijke verhalen en informatie van verzetsvrouwen in WO II die Hans Suijs voor zijn boek “Samen Eervol Overleefd” heeft opgeschreven.

Regisseur en theatermaker Peter Jan Eckstein van Eckstein Maakwerk en Kleintheater Zwaan in Gouda heeft van deze informatie een bijzonder theaterproject gemaakt waarbij 28 actrices het verhaal van 652 Nederlandse verzetsvrouwen vertellen. Zij nemen je mee met de reis vanuit kamp Vught, Ravensbruck, Dachau en de dodenmarsen om met moed en standvastigheid samen eervol te overleven.

Als je binnenkomt in de schouwburg kom je al snel in de juiste stemming. Van zonovergoten (buiten) tot vrij donker (binnen) was het zelfs nog even zoeken  naar de Kleine Zaal.

We hadden prima plekken in het midden van de zaal op rij negen precies de goeie plaats om alles in één blik te overzien en niet te ver zodat je de gelaatsuitdrukkingen van de actrices kon blijven zien. Ik was wel blij dat ik tegenwoordig krukloos door het leven ga en toch voldoende behendigheid heb om mijn stoel midden in de rij te kunnen bereiken.

Het decor was uiterst doeltreffend en sober. Een aantal stapelbedden zoals in concentratiekampen gebruikt werden konden omgevormd worden tot imaginaire kamers; zelfs tot treinwagonnen. Knap hoe de actrices door  het met elkaar op een bepaalde manier in beweging te zijn een scene van een rijdende trein konden neerzetten; waarbij het echt op een volgepakte, bewegende treinwagon leek.

Vanaf minuut één werden we in de vertelling “gezogen”.

Het decor werd tussen de scenes omgebouwd met rollen papier. Het toneel werd dan slechts blauw verlicht, waardoor je de mensen die het decor ombouwden amper zag. Wel kon ik aan de manier van bewegen van deze silhouetten zien dat daar op zondag broer Mark níet meehielp. Die hielp dit keer  met opzetten en opruimen bleek later.

Schoonzusje Carmen speelde verzetsvrouw Kiki Heinsius (1921- 1990); een krachtige vrouw. Trots op mijn schoonzusje.

Chapeau!