Voetzeer

Weer een dag om in te lijsten. Zo relaxerend dat ik niet goed meer weet wat we allemaal gedaan hebben. In ieder geval heerlijk geslapen. Ik heb een nieuwe "slaappil" van Sleepfit (Holland & Barret- geen aandelen- of met een modern woord disclosures). Enkele van de ingrediënten: "slaapmutsje", hop, valeriaan, citroenmelisse, L-tyrosine en melatonine. Dat "slaapmutsje" is schattig en spreekt tot de verbeelding, die melatonine is heel begrijpelijk. Ons 24 uursritme (circadiaan ritme) wordt o.a. gereguleerd door melatonine. 

Maar enfin, bij de vorige alinea ben ik gestopt; mijn hier uitstekend gereguleerde circadiaan ritme stuurde mij naar bed. Door de enorme raampartijen in dit mooie huis krijg je de hele dag genoeg daglicht binnen om je ritme te synchroniseren. Het zich daarbij voegende zonnige weer van gisteren is helemaal goed voor je stemming. Dat je niet precies meer weet wat je gisteren gedaan hebt, is helemaal een teken van relaxatie.

Enkele highlights voor mij: het naar de Zandkreeksluis varen met het bootje. Als sloepje uit Leiderdorp val je wel op tussen alle meest moderne jachten. Van Leiderdorp naar hier varen had gekund. Dan hadden we wel wat meer tijd nodig gehad. Bij het crossen van de Nieuwe Maas moet je liefst het rustige weer afwachten. Iets wat we de afgelopen weken bepaald niet gehad hebben. Ooit zijn Paul en ik vanuit Leiderdorp naar Rotterdam gevaren.  Dan voel je je op de Nieuwe Maas naast die grote vrachtschepen en alle cris-crossende watertaxi's wel een plastic speelgoedbootje.

Gisteren op het Veerse Meer was het een stuk rustiger. Leuke herinneringen aan onze zeilavonturen hier. Het sluizen naar de Oosterschelde is meestal ook zo'n mindful gebeuren. Daaraan merk je dat de wateren bij Zeeland nog steeds, ondanks een immer uitdijende vloot, zoveel ruimte bieden. Heerlijk. Je kan geen kant op dus dat dwingt tot "pauze". Aan einde van de dag moesten we wel weer tot actie komen, vonden we. 

Dus, gewapend met de waterschoenen en Paul met een stel oude Reefs aan zijn voeten hier van de steiger af het Veerse Meer ingegaan. Plonzen is er dan niet bij: aan de kant is het maar 50 cm diep en vol van stenen en ander scherp spul. Wel glashelder. Je ziet de krabben aan je voeten (en bent dus blij met je waterschoenen). Pas in de vaargeul een twintigtal meter van de oever kan je niet meer staan. Het water was minder koud dan de zee van eerder deze week. Wel ongeveer net zo zout, wat ik lekker vind en wat het drijven vergemakkelijkt.

Hier bleek al de verstandige zet van mijn waterschoenen en de minder verstandige van de reefs van Paul. Bij het waden naar de kant ging Paul met zijn hiel tegen een rotspunt wat een messcherpe doch gelukkig ondiepe snee in Pauls hiel opleverde.

Het medisch team (Frank, Nathan en ik) konden eindelijk van mijn rijkgevulde verbandtas gebruik maken. Wat mij betreft kan Nathan zó solliciteren bij de Meditaxi van de Limes.