"What a difference a day makes"

En dan ineens ben je in een ander werelddeel. De zon komt op, zo'n licht oranje gloed die lange schaduwen vooruitwerpt; de lucht is helder; de wind is stil; de temperatuur is 14 graden. Het is half acht op de zondagmorgen.  Rust in huis in huize Ramirez. Een goede nachtrust gehad ondanks de jetlag dankzij wakker blijven tot laat (richting het westen heb je altijd een langere dag, een sleepfit en een zolpidem tab gaven zowaar soelaas). Vanmorgen om 6.30u wakker geworden en meteen maar het licht opgezocht (Ik heb mijn Ayo -lichtbril bij mij). 

Gisteren was een heel goede dag. Alles zat mee, het weer (prima vliegweer), de nachtrust, het tijdstip van vertrekken (12.35u) en het feit dat Paul ons kon wegbrengen. Ik heb wat met vliegvelden. In mijn prille jeugd in Saudi Arabie woonden we vlakbij een (in die tijd natuurlijk nog heel overzichtelijk)  vliegveld. Machtig mooi vond ik dat altijd. Aanvankelijk waren er veel propellor vliegtuigen (in die tijd kwam de DC-8 op), later ook de jets. Ik heb zelfs de Concorde weleens over horen vliegen. Een knal als die door de geluidsbarrière ging, joh. Daar aan overgehouden heb ik de guilty pleasure van het kicken op opsnuiven van de geur van kerosine.

Gisteren bij aankomst op Schiphol begroette die lucht ons al. Een lekker-stout- activistisch gevoel geeft dat; de lucht van kerosine roemen. Lekker even non- Woke zijn, hihi.

Het was zes jaar geleden dat ik voor het laatst gevlogen heb. Dat was in oktober 2019, toen Paul en ik een weekje naar Marrakech gingen. Ik was gewoon soort van gespannen om zo'n eind te reizen, ruim 10 uur zou het zijn naar Austin. Enfin, uiteindelijk was het gewoon hartstikke leuk; die lekkere drukte van zo'n vliegveld, zo'n "city that never sleeps". En wat is het leuk om samen met een volwassen zoon te reizen. Lekker hem in de lead kunnen laten zijn. Allerhande digitale trucjes die het reizen zo makkelijk maken schudt hij zo uit zijn mouw.

Het vliegen zelf is toch eigenlijk weer heel machtig;  het in de stoelen gedrukt worden bij het opstijgen; het zo snel het landschap onder je kleiner zien worden. 

Fantastisch mooi was het boven Groenland, de zon was nog niet zo lang op, dus de besneeuwde bergtoppen wierpen heldere lange schaduwen voor zich uit. Daar haalden we ineens een vliegtuig van Air Canada rechts vlak na ons in. Zo mooi die blauwe lucht met een man-made vogel zo te zien "fladderen". 

We hadden forse noordelijke meewind dus we landden een half uur vóór geplande tijd op Austin-Bergstrom Airport. Een heerlijke 24 graden Celsius luchttemperatuur begroette ons. 

Na de altijd ietwatte energieslurpende wachttijd voor de paspoort en douane doorgang ging alles heel vlot. Nicht Corrie, jongste dochter van Oom Will en Tante Celia, was er samen met haar dochtertje Ave van 7 jaar om ons op te halen en mee te nemen naar hun geriefelijke woning in Austin, waar we nu logeren.

Zojuist hebben we, na de ochtendwandeling en korte hike door de uitgestrekte en lommerrijke woonwijk, ons ontbijt buiten de deur genoten.

Op het menu stonden "Tamales" een heerlijke Mexicaans gerecht in maiskolfbladeren.

Tamales hebben ook connectie met Thanksgiving Day. Maar daarover straks meer. Nu een tochtje naar Zilker Park.